De honger naar liefde en externe bevestiging

Naast het loslaten van een moederwond en het genezen van de innerlijke wereld, wordt de ongezonde mannelijke energie steeds opvallender zichtbaar. Het is een trigger, een uitnodiging tot het ontvangen van volwassen (zelf)liefde.

Wanneer de aandacht en tijd die je van een vader ontvangt, wat er overblijft na werk en andere verplichtingen, niet genoeg voelt, merk je het. Als je überhaupt een moment met elkaar doorbrengt. Fysiek samen zijn is niet vanzelfsprekend. Emotioneel, vanuit hetzelfde bewustzijn, vaak helemaal niet.

Je had vroeger die reclame: de man die op zondag het vlees snijdt. Dat bedoel ik. Die generatie kon zelf niet staan. Als man. Niet fysiek en ook niet emotioneel. Vanuit deze ongezonde mannelijke energie trek je als dochter vaak dezelfde soort man aan. Je herkent het patroon en dat voelt vertrouwd. Normaal. Als zoon kopieer je het gedrag, denkend dat dit zo hoort.

Verlatingsangst speelt hierin een grote rol. De vader is de eerste persoon van wie je leert hoe je liefde buiten jezelf ontvangt. In veel gevallen was die vaderrol niet consistent aanwezig. Wanneer hij er wel was, probeerde je je best te doen zodat je zijn aandacht waard was. Of je zocht andere manieren om zijn interesse vast te houden. Die aanpassing in gedrag levert stress op. En die spanning zorgt ervoor dat je je innerlijk steeds verder van jezelf verwijdert. Hierdoor leer je nooit wat het is om gezonde liefde van een man te ontvangen. Hoe dat voelt. Dat je niets hoeft te doen om het te verdienen.

Respect is voor een man belangrijk. Maar hoe kun je respect voelen voor een man, wanneer je je eigen vader nooit werkelijk hebt kunnen respecteren? Wanneer hij er niet was, of wanneer zijn aanwezigheid onveilig of onvoorspelbaar voelde? Of zichzelf niet respecteerde.

Dat je meer liefde, waardering en trouw nodig had tijdens het opgroeien, spat er aan alle kanten vanaf. Negatieve aandacht is ook een schreeuw om meer. Pleasen en ijverig je best doen net zo. Alles om vooral niemand teleur te stellen en jezelf geliefd te voelen.

Maar ook altijd weg in plaats van thuis. Omdat thuis geen warm huis was. Het bewustzijn hierover volgt vaak pas vele jaren later. Het vluchten van huis laat zien welke zaadjes ooit geplant zijn. De onveiligheid van een kind, stil en onzichtbaar aanwezig. Het gevoel niet genoeg te zijn en onwaardig om liefde te ontvangen diep geprogrammeerd. Schaarste en tekort vormen (nog steeds) een basiscode.

Te weinig adem.

Te weinig geld.

Te weinig liefde.

Altijd hongerig naar meer. Zoekend buiten jezelf naar bevestiging van je waarde. Een soort hamsterwiel. Je weet niet precies waar je het zoeken moet, maar je hebt het nodig als brandstof om overeind te blijven. Een kort moment van vervulling, waarna de leegte weer voelbaar wordt en opnieuw de zoektocht.

Gevoed door het gebrek aan gezonde mannelijke liefde krijg je steeds weer een nieuwe laag te zien. Het is een patroon die zich telkens opnieuw verdiept. Een patroon dat zichzelf blijft herhalen totdat je vrij bent van de bevestigingsdrang. Is je bewustzijn dit keer gegroeid? Zie je de les en kun je kiezen voor een andere manier van liefde?

In de twin flame dynamiek wordt dit patroon vaak uitvergroot. De ene energie zoekt als kind bevestiging, nabijheid en verbinding. De ander vanuit mannelijke energie trekt zich terug, voelt druk of verantwoordelijkheid en vlucht. Niet omdat er geen liefde is, maar omdat oude wonden geraakt worden. De dynamiek laat zien waar verlatingsangst, aanpassingsgedrag en het verlangen naar erkenning buiten jezelf nog leven.

Over een onzichtbare wond praten we niet. De vervorming als overlevingsmechanisme is genormaliseerd. Waar je ooit je hart verborgen hield om jezelf te beschermen tegen pijn, is iets vervormd geraakt. Wat bescherming was, wordt zelfafwijzing. Innerlijke kritiek. Hardheid naar jezelf.

Hoe keer je terug naar liefde als je niet weet wat ware liefde en aandacht zijn?

Hoe geef je jezelf de bevestiging die je nodig hebt?

De drang naar externe goedkeuring is subtiel, verfijnd en daardoor moeilijk te herkennen in het dagelijks leven. Laagje voor laagje pel je je eigen pijn en gemis af. Je komt hier sterker uit. Je grenzen worden helder. Koorden van trauma en oude programmering laat je los. Niet door ze weg te stoppen of kleiner te maken, maar door ze te zien en andere keuzes te maken.

Met inzichten kies je steeds vaker voor jezelf. Je geeft jezelf de liefde die je altijd zocht en onbewust van een ander verwachtte. De tijd van afhankelijkheid loopt ten einde. Zelfzorg, zelfliefde en zelfloyaliteit krijgen steeds meer een vaste plek in je dagelijkse leven. Je voelt wat voor je klopt en wanneer je zenuwstelsel alle kanten op gaat, weet je: nee, dit past niet meer bij mij: Ik kies voor mezelf en wat jij daarvan vindt, mag bij jou blijven.

Ik reis graag een stukje met je mee en reik je met liefde handvatten en inzichten aan. Op mijn intuïtieve manier. Kijk gerust bij alles wat ik aanbied voor het ervaren van rust en het genezen van innerlijke wonden. Leeftijd of ervaring maken niet uit. Wanneer onze paden elkaar kruisen, is er altijd iets waarmee ik je verder kan helpen. Dat vertrouwen heb ik.

Je hart weet het. Ook als je hoofd het nog niet begrijpt.

Met liefde,

Melanie